Stap voor stap

"Loop met me mee. Het is iets langer dan een wandeling, maar stap voor stap komen we thuis."

De bovenstaande tekst hoorde ik in een nummer van Guus Meeuwis dat toevallig langs kwam toen ik een willekeurige afspeellijst had aangeklikt. Ik vraag me af wat ik nog aan het doen ben. Ik heb weinig geslapen vannacht maar toch ben ik nog altijd wakker. 

Ik heb niet weinig geslapen door stress of doordat me iets dwarszit. In tegendeel, gisteravond was een goede avond met vrienden. Het is mooi hoe een avond waarvan je niets verwacht een topavond kan worden.

Ik betrap me er vaak op dat ik 's ochtends, of 's avonds, of wanneer dan ook, een bepaalde verwachting heb. Dit zal niemand vreemd voor komen. Maar het voelt soms alsof ik alleen tevreden kan zijn als ik datgene dat ik voor ogen heb bereik. Het heeft me tijd gekost om te begrijpen en accepteren dat, mocht er ooit een avond zijn die over vele jaren een keerpunt blijkt te zijn geweest, ik hier aan het begin van die avond waarschijnlijk geen weet van zal hebben. We zullen elke keer af moeten wachten wat er gaat komen. Wachten of hetgene dat ik doe inderdaad een kleine stap is op mijn weg richting mijn uiteindelijke bestemming. En ik weet zelfs niet wat dat is, maar momenteel kan ik me er niet druk om maken.  

Humble Beginnings

Zoals iedereen die ooit zijn of haar gedachten op papier of computer heeft gezegd, is er ergens een trigger geweest die je heeft doen besluiten eens te schrijven wat je denkt, wat je voelt. Wat die trigger voor mij is geweest, is moeilijk te bedenken. Er zijn een hoop dingen die de reden kunnen zijn geweest van mijn plotselinge beweging om om half 2 's nachts te beginnen met een blog.

Ik zal beginnen waar ik denk dat ik moet beginnen en dat is iet vertellen over wat ik ben. Wie ik ben doet niet ter zake, daar alles dat ik typ een situatie kan omschrijven die elke lezer ergens in zijn of haar leven tegen is gekomen of tegen zal gaan komen. Voor degene voor wie dit niet geld, is ook het kennen van mijn naam niet van belang.

Enkele weken geleden raakte ik op een dieptepunt. Ik kreeg, na jaren waarin het goed was gegaan, een depressie waar ik zelf niet uit kon komen. Dit was terug te leiden naar jarenlange plankenkoorts, faalangst, gebrek aan zelfvertrouwen, noem het rijtje maar op. Ik kon dit niet langer zelf oplossen en zodoende ben ik naar een psycholoog gegaan. Een van de eerste adviezen die hij me gaf was om hetgeen ik voelde op te schrijven. Tot nu toe heb ik dit nog niet gedaan, maar mijn hoofd zit dagelijks vol gedachten en het wordt tijd dat deze gedachten mijn hoofd verlaten. Dit verklaart de keuze voor dit platform.

Een nieuw begin, het begin van wat uiteindelijk wellicht een verhaal zal vormen. Waarin personen de revue zullen passeren die later een belangrijke rol zullen spelen in mijn leven, of wellicht juist niet.

Belangrijk om te vermelden is dat ik sterk geloof in het lot. Zodoende houd ik mezelf gaande in een wereld waarin mijn grootste angst is om de rest van mijn leven vrijgezel te blijven en mijn huidige status vrijgezel is. Mijn vertrouwen in het lot geeft mij de hoop dat mijn angst geen werkelijkheid wordt en hoewel ik elke avond mijn bed in stap met de gedachte dat er geen schot in de zaak zit, word ik toch elke ochtend wakker met nieuwe hoop.

Zo ook morgen, hoop ik.

Maar voor nu heb ik verteld wat ik wilde vertellen. Later meer, zo veel is zeker. Dan minder dramatisch, hoop ik toch. Misschien een overpeinzing, een anekdote of heel iets anders. De weg naar het volgende verhaal ligt er al, maar ik ga hem morgen pas belopen. Nu door naar bed.